Just looking around

Jul 2009

rr

http://profiles.friendster.com/111586445

rr

rr

playing volley ball

story book

a very special love

listen

oprah

Sa Kabataan Onofre Pagsanghan - I - Isa sa mga salitang napag-aralan natin sa wikang Pilipino ay ang salitang "nabansot." Kapag ang isang bagay raw ay dapat pang lumaki ngunit ito'y tumigil na sa paglaki, ang bagay na ito raw ay nabansot. Marami raw uri ng pagkabansot, ngunit ang pinakamalungkot na uri raw ay ang pagkabansot ng isipan, ng puso, at ng diwa. Ang panahon ng kabataan ay panahon ng paglaki, ngunit ang ating paglaki ay kailangang paglaki at pag-unlad ng ating buong katauhan, hindi lamang ng ating sukat at tim bang. Kung ga-poste man ang ating taas at ga-pison man ang ating bigat, ngunit kung ang pag-iisip naman nati'y ga-kulisap lamang, kay pangit na kabansutan. Kung tumangkad man tayong tangkad-kawayan, at bumilog man tayong bilog-tapayan, ngunit kung tayo nama'y tulad ni "Bondying" ay di mapagkatiwalaan-anong laking kakulangan. Kung magkakatawan tayong katawang "Tarzan" at mapatalas ang ating isipang sintalas ng kay Rizal, ngunit kung ang ating kalooban nama'y itim na duwende ng kasamaan-anong kapinsalaan para sa kinabukasan. - II - Kinabukasan. Kabataan, tayo raw ang pag-asa ng Inang Bayan. Tayo raw ang maghahatid sa kanya sa langit ng kasaganaan at karangalan, o hihila sa kanya sa putik ng kahirapan at kahihiyan. Ang panahon ng pagkilos ay ngayon, hindi bukas, hindi sa isang taon. Araw-araw ay tumutuwid tayong palangit o bumabaluktot tayong paputik. Tamang-tama ang sabi ng ating mga ninunong kung ano raw ang kamihasnan ay siyang pagkakatandaan. Huwag nating akalaing makapagpapabaya tayo ng ating pag-aaral ngayon at sa araw ng bukas ay bigla tayong magiging mga dalubhasang magpapaunlad sa bayan. Huwag nating akalaing makapagdaraya tayo ngayon sa ating mga pagsusulit, makakupit sa ating mga magulang at sa mahiwang araw ng bukas makakaya nating balikatin ang mabibigat na suliranin ng ating bansa. Huwag nating akalaing makapaglulublob tayo ngayon sa kalaswaan at kahalayan, at sa mahiwagang araw ng bukas bigla tayong magiging ulirang mga magulang. Kabataan, ang tunay na pag-ibig sa bayan, ang tunay na nasyonalismo, ay wala sa tamis ng pangarap, wala rin sa pagpag ng dila. Ang tunay na pag-ibig ay nasa pawis ng gawa. Pananalig Ramon Magsaysay Nananalig akong nagsisimula ang pamahalaan sa ibaba at kumikilos paitaas dahil ang pamahalaan ay narito para sa ikabubuti ng nakararami sa ating bayan. Nananalig akong ang mas gipit sa buhay ay dapat mas higit sa batas. Nananalig akong may angking karapatan ang karaniwang mamamayan sa mas higit na laman ng tiyan, mas higit na pananamit at mas higit na sisilungan. Nananalig akong ang bayang ito ay nabiyayaan ng isang pusong masigla at magiting, at nagtataglay ng lihim na galing at nakamamanghang kakayahang salubungin ang mga hamong hinaharap. Nananalig akong mamamayani sa lahat ng antas ng gawain ng pamahalaan ang dakila at walang-sawang pagtalima sa tawag ng kabutihan. Nananalig akong malakas at tuwid ang pulso ng pamahalaan, at mayroong sigla ng misyonero ang mga pinuno nito. Nananalig ako sa karangalan ng pamamaraang naaayon sa konstitusyon at sa batas, sa kahalagahan ng karapatang pantao. Nananalig akong matatag ang kabuoan ng pandaigdigang lipunan, at walang pangangailangan o dahilan upang isantabi ang karangalan ng sangkatauhan. Nananalig akong salot ang komunismo, ganoon din ang karahasang idinudulot nito sa mga pinahahalagahan ng Kristiyanismo. Nananalig akong dapat maging halimbawa ang Pangulo ng pagkakaroon ng pusong mahabagin, pag-iisip na tapat, likas na kakayahang magpasiya, angkop na kawalan ng tiyaga at isang walang-hanggang pagmamahal sa karaniwang mamamayan.